Ik hoorde pas geleden van Ravi Zacharias een grappige metafoor die mij ook aan het denken heeft gezet: ‘Bij laag water heeft elke garnaal zijn eigen waterplasje’! (https://www.youtube.com/watch?v=6OzOT-z8CaY, rond 3 minuten 17 seconden: ‘When the flood-tides are low every shrimp has its own puddle’).

Ik weet niet goed hoe die uitdrukking ontstaan is en dus ook niet met welk doel die geformuleerd is, maar ik geef hier nu even mijn invulling. (De uitdrukking werd gebruikt in een reactie op de vraag: ‘Als wij de Bijbel gekregen hebben als referentiepunt voor wat u gezegd heeft dat het Gods waarheid is, waarom zijn er dan zoveel interpretaties van die waarheid, met zoveel denominaties en sektes tot gevolg?’)

Er zijn in de loop der eeuwen zoveel interpretaties ontstaan van het Woord van God dat je soms door de bomen het bos niet meer ziet. Welke interpretatie is nu de juiste of, zo u wilt, de beste?

Even de metafoor als vertrekpunt nemend: elke garnaal kijkt niet verder meer dan zijn eigen poel en is er trots op dat hij zijn eigen wereldje heeft om in te leven. Als er niet meer aan waarheidsvinding gedaan wordt, waarheidsvinding door in het Woord van God te zoeken naar Gods uiteindelijke gedachtes over elk onderwerp, wat hou je dan over? Menselijke interpretatie! Iedereen voelt zich het lekkerst in de eigen omgeving die hij zelf (door oogkleppen op te zetten) gecreëerd heeft.

Dat is de reden waarom ik voor mijzelf zo benadruk dat meditatie over het Woord van God onontbeerlijk is. Ik ben er absoluut van overtuigd dat er achter de woorden van de Bijbel een diepe realiteit schuilgaat die zo groot is als God Zelf. Mijn opvatting is deze: als iemand één Bijbeltekst kan vinden die niet strookt met mijn visie op een of ander onderwerp, die niet in te passen is in mijn visie, die niet zijn juiste plaats in het geheel van Gods gedachtes over dat onderwerp krijgt, of die door mijn visie niet de juiste belichting krijgt, DAN KLOPT MIJN VISIE NIET!

Ik heb 35 jaar een bepaalde mening gehad over wat dingen in het Woord van God, de Bijbel, betekenen, en ik heb ontdekt dat er niet veel van klopte, tenminste, niet met het oog op die totaalvisie, die geestelijke Realiteit Die God is. Het is die totaalvisie waar ik naar op zoek ben. Dat vindt u eigengereid? Dat mag u van mij, maar de apostel Paulus heeft het wel over:

“… opdat hun harten getroost en zij in de liefde verenigd worden tot alle rijkdom van een volledig inzicht, en zij het geheimenis Gods mogen kennen, Christus, in wie al de schatten der wijsheid en kennis verborgen zijn.” (Kolossenzen 2:2)

En ook: De verborgen dingen zijn voor de Here, onze God, maar de geopenbaarde zijn voor ons en onze kinderen voor altijd, opdat wij al de woorden dezer wet volbrengen.” (Deuteronomium 29:29)

Is de Bijbel niet het ‘geopenbaarde Woord van God’? Precies!

Ik denk dat elke Bijbelschrijver geschreven heeft vanuit zijn eigen openbaring over wat hij gezien heeft, God heeft hem of haar een stukje van de waarheid Die Hij is, geopenbaard, en al die stukjes samen geven een beeld van wat God over Zichzelf aan de mens heeft willen duidelijk maken. Velen zullen reageren met te zeggen: Je zult God toch nooit doorgronden. Oké! Akkoord!! Maar wat Hij dan over Zichzelf geopenbaard heeft, wil ik kennen. Om Hem meer te eren en aanbidden. Hij is mijn passie en het voorwerp van mijn liefde, Hij is mijn zucht en verlangen, naar hem haak ik meer en meer. Ik erken, God is te groot voor één mens om helemaal te zien, want “… samen met alle heiligen,” zullen wij “in staat zijn te vatten, hoe groot de breedte en lengte en hoogte en diepte is, … .” (Efeze 3:18)

Het is als met dat verhaal dat ik vertel:

Ik loop ‘s avonds door een wijk, nog zonder huizen, want die zijn nog in aanbouw, de straten liggen er al. Het wordt tijd om voor een onderkomen voor de nacht te zorgen. Ik heb alleen een sterke zaklamp, maar de batterij kan leegraken, dus ben ik er zuinig op. Naarmate ik verder loop, tekent zich in de verte een silhouet af van een gebouw dat nog zwarter is dan de bijna zwarte avondhemel. Ik kom dichterbij en schijn heel even met mijn lamp en zie een lichtvlek op het gebouw, maar o zo mooi. Ik loop om het gebouw heen en schijn telkens op het gebouw. Langzaam vormt zich in mijn hoofd een beeld van hoe het gebouw er in het volle daglicht uitziet. Wow! Balkonnetjes, planten op de balkonnetjes, versieringen en tierelantijntjes, vooruitspringende verdiepingen en woonvertrekken die wat verder terug liggen. Wat een fantasievolle Architect is hier bezig geweest? Naarmate ik de hele ronde van het gebouw doe, krijg ik het verlangen om er binnen te gaan. Hoe zou het er van binnen uitzien?

In deze gelijkenis is het gebouw God Zelf, of de waarheid over Hem. Ik wil Hem kennen, heel persoonlijk en intiem. Wat Hij over Zichzelf geopenbaard heeft, wil ik weten, kennen, om Hem mee te aanbidden.

God is awesome!!!

Als er méér aan waarheidsvinding gedaan werd en er een heilige ontevredenheid ontstond met de ‘eigen interpretatie’, als wij meer openstonden voor de waarheid die God aan anderen al geopenbaard heeft (Efeze 3:18), wat wij alleen ontdekken door relatie met elkaar te hebben, dan zouden wij verder komen.

Ongetwijfeld hebben wij Gods Heilige Geest nodig om aan de bovenbedoelde waarheidsvinding te kunnen doen, alleen Hij kan ons tonen hoe het geheel van Gods waarheid eruitziet, maar ook daar hebben we een belofte voor, nog wel van Jezus Christus Persoonlijk: “… doch wanneer Hij komt, de Geest der waarheid, zal Hij u de weg wijzen tot de volle waarheid; want Hij zal niet uit Zichzelf spreken, maar al wat Hij hoort, zal Hij spreken en de toekomst zal Hij u verkondigen.”

Als je leergierig bent, is dit goed nieuws!! En als ik een andere Christen nodig heb om tot een meer volle waarheid te komen, dan stemt dat ook nog eens tot nederigheid.