Dit is een studie in vergeving. Niet om iemand te beleren, maar om te onderzoeken of ik zelf wel voldoende werk heb gemaakt van vergeving. Door het op te schrijven kan ik er goed naar kijken en leg ik vast wat er nog aan mijn instelling scheelt.

Als ik eraan denk dat ik iemand niet vergeven heb, terwijl God mij wel ALLES vergeven heeft, dan zie ik in gedachte een blik van afgrijzen op Zijn gezicht komen, zo van: ‘Nee, hè!’

In Lukas 11 komen we het begrip vergeving een paar keer tegen. In vers 4 staat:

“… vergeef ons onze zonden, want ook wij vergeven aan iedereen die ons iets schuldig is … .”

In Mattheüs 6:12 staat het zo:

“… vergeef ons onze schulden, zoals ook wij onze schuldenaren vergeven.”

Wonderlijk dat beide woorden ‘want’ en ‘zoals,’ toch suggereren dat als wij om vergeving vragen, dat wij dat doen op een moment dat wij iedereen al vergeven hebben! Toch? Wij vragen God in dit gebed om ons te vergeven zoals wij anderen vergeven (hebben), of omdat wij anderen (al) vergeven (hebben)!

Dat roept bij mij ook die boven aangehaalde gedachte aan Gods ontsteltenis op. God is eigenlijk met afschuw vervuld als wij niet vergeven, zo lijkt dat beeld te zeggen.

Maar zou God toelaten dat wij rechtvaardiger zijn dan Hij? Zou Hij ons niet vóór zijn en ons, als voorbeeld voor ons, Zelf alles al vergeven hebben? Als Hij van ons zou verwachten dat wij iets vergeven voordat Hij het vergeeft, dan wil Hij dat wij rechtvaardiger zijn dan Hij! En als reactie op die rechtvaardigheid van onze kant, vergeeft Hij het ook. God reageert niet op ons, wij moeten op Hem reageren en op Zijn vergeving, door zelf alles te vergeven wat ons misdaan is. Dat is de juiste volgorde. Als wij ook niet ervaren dat God ons alles al vergeven heeft, wil dat niet zeggen dat Hij dat niet gedaan heeft. Zijn Woord zegt ons dat. Wat is de maatstaf in ons leven: wat wij ervaren? Wat leert ons wat waarheid is: onze gevoelens?

Overigens, niemand vraagt aan God vergeving in de mate dat wij zelf vergeven hebben, want dan zeg je met je gebed: ‘God laat dit of dat in mijn leven nog maar even buiten beschouwing, dat komt later wel!’ Iedereen die om vergeving vraagt, bedoelt: ‘Vergeef mij alles wat ik misdaan heb of waarin ik tekortgeschoten ben!’ Je wilt met je gebed je contact met Gods rechtvaardigheid herstellen, maar dat kan niet als je selectief bent en het ene vergeven wilt hebben en het andere niet.

Vanaf Lukas 11:5 volgt dan de gelijkenis van de vriend die ‘s nachts komt vragen om broden terwijl hij het gezin waar hij aanklopt, lastigvalt daar zij al in bed liggen en de deur ook al vergrendeld is. ‘Wat kom je zo laat nog doen, man?’

Wonderlijk dat wij in ons begrip van wat de gelijkenis ons vertelt, vooral letten op de woorden “om zijn onbeschaamdheid” en dat aan God als karaktertrek toeschrijven: ‘Je moet God lastigvallen, aankloppen, zeuren, niet met rust laten, als je een grote nood hebt!’ Deze vriend staat op en geeft zijn vriend alles wat hij nodig heeft. Er staat toch: “… Al zou hij niet opstaan en ze hem geven, omdat hij zijn vriend is … .” Alleen al daarom zou hij opstaan, als het tenminste een echte vriend is!

Gods karakter wordt in het vervolg heel goed beschreven: “Bid, en u zal gegeven worden; zoek, en u zult vinden; klop, en er zal voor u opengedaan worden. Want ieder die bidt, die ontvangt; wie zoekt, die vindt; en wie klopt, voor hem zal er opengedaan worden. Welke vader onder u zal, als hij hem om brood vraagt, een steen geven, of ook als hij om een vis vraagt, hem in plaats van een vis een slang geven, … .”

Het is weer een kwestie van: waar leg je de nadruk op, welke afweging maak je, wat is de verhouding van het ene wat je in de Bijbel leest, ten opzichte van het andere, hoe zie jij God eigenlijk? Is Hij voor jou die Boeman, die je bij het minste wat je fout doet scheef aankijkt (‘Here God,’ zoals veel Christenen Hem aanspreken, de God Die ver weg en zo heilig is!), of is Hij jouw liefdevolle Pappa, Die bewogen is over elk onderdeel van je leven en daarbij betrokken wil worden? Ik geef toe, het is veel werk om je beeld van God te herzien, maar als je niet het juiste beeld van God hebt, aanbid je een afgod!!! En dan kwets je Hem! Ben je dan ook nog verwonderd als je gebeden niet verhoord worden, of je bent verongelijkt omdat je het contact met Hem mist?